Posted by: Mer Pints | January 10, 2010

Lessons from the Black Nazarene Procession

Passing through 30 streets in a 6.3-kilometer procession route, about 2 million devotees of the Black Nazarene joined this yearly event which started at the Rizal Park and ended up in Quiapo Church Manila. Many of the devotees braved the heat of the sun and the risks of being hurt on the way just to fulfill their yearly bow to the icon. But as it happened in the pasts there are always casualties reported. And in this year’s procession 2 devotees had died: a certain Rodrigo Ocampo, 42 years old, who died of cardiac arrest at the Ospital ng Maynila; and Bernardino Basillo who died at the Jose Reyes Hospital after falling from the Black Nazarene carriage before the start of the procession. There are other people who were reported rushed to the different hospitals in Manila for various reasons in connection with their participation to the Black Nazarene’s procession. Authorities had laid out and execute various plans to protect the devotees and to minimize if not eliminate casualties.

Despite the risks and danger of joining the Black Nazarene’s procession, devotees are unperturbed to reported deaths and injuries. Even the family of victims to previous Black Nazarene’s procession have not given up their faith and vow. They insist still to join or participate in the even. Is this a manifestation of faith and spiritual transformation alone or there are still other material reasons the devotees are apt too such as good health/cure of diseases, protection, prosperous life, and empowerment?

We can not question people’s faith and devotion to the Black Nazarene but some religious groups are not comfortable with this kind of manifestation of faith in God. For one ministers of other Christian groups and religion consider this act of faith as a blasphemy to God. Why do you impinge your spiritual life and salvation to an image only crafted by the hand of man? Is it not the Bible alone which prescribes us the rightful way to serve the Lord and to fulfill the Divine will of God.

Okay theological and doctrinal debates are enormous in connection with this seemingly “paganistic” ritual as non-believers may term it but how can you question good results that the devotees have gained when they joined the procession like healing of a cancer patient, finding a lost relative, saving a marriage, economic prosperity, life transformation, health, power, protection, etc. People could debate endlessly on this issue/topic but said tradition remains for as long as our nation still live in poverty, our economy is weak, our natural resources are depleted each year, there is plenty of crime and violation of human rights, many of our businessmen and government officials are corrupt and abusive of power, government is poor yet indebted to something like 4 trillion pesos of foreign debt?

In a country where there is immense disparity between the rich and the poor. The Black Nazarene might just be the answer to their needs and problems; an equalizer for social justice and mobility.

Sabi nga ng mga matatanda, nasa Diyos ang awa ngunit (dapat lang) nasa tao ang gawa. Marami sa atin ang umaasa ng mga himala, maganda iyon dahil ibig lang sabihin may pananampalataya tayo sa makapangyarihan at mapaghimalang Diyos, ngunit ano nga ba ang mga prayoridad natin sa buhay? Ano nga ba ang nasa ating mga puso kung tayo’y nananalangin, ang tayo ay maging karapat-dapat sa Diyos dahil sa malinis nating pamumuhay o ang magkamal ng limpak-limpak na salapi at kapangyarihan.

Alam ng Diyos ang pangangailangan ng bawat isa sa atin, at siya lamang ang makapagpapasya kung tayo’y pagbibigyan sa atin mga kahilingan. Kaya  nga sa Lord’s Prayer ay may phrase doon na “Thy will be done” para malaman natin na hindi maaring puwersahin ang Diyos na tugunan ang ating mga pangangailang ayon sa ating mga kagustohan. Sa akin lang naman ang pagpapakasakit para sa ating Panginoon ay nasa puso at damdamin,  hindi iyong mga bagay na pisikal kagaya ng pagpaparusa sa ating mga sarili tuwing Biyernes Santo at ang paglalakad na nakatapak sa mga procession.

Paniniwala ko lang naman po ito, maaring magka-iba tayo.


Responses

  1. Ako na ang unang pupuntos dito. Mabuti na lang at sinulat mo ang topic na ito. Sorry mga kapatid pero wala ho sa Bibliya ang ganitong klase ng pagpapakasakit para mapalapit ka lang sa Panginoon.

    Tanging ang pananampalataya laman kay Kristo, ang pagtanggap sa kanya bilang tagapagligtas, ang kanyang awa, at ang pagsuko ng ating puso ang siyang tanging daan upang mapalapit tayo sa kanya.

    Ang tinatawag ng Bibliya na sakripisyo ay walang iba kundi ang mabuhay ka nang matuwid na naaayon sa kagustohan ng Diyos.

    Sumunod ka sa kanyang mga salita at tagubilin, mahalin mo ang iyong kapwa, isantabi ang mga gawaing masasaa, at humingi ka ng kapatawaran sa iyong mga pagkakasala–ito lang ang paraan nang matawag kang anak ng Diyos.

  2. Ang ikatutupad ng ating mga hinihingi sa Panginoon ay hindi nakukuha sa paluhod na pagpaparoo’t parito sa loob ng simbahan kahit umabot pa ng libong kilometro ang paulit ulit nito. Lalong hindi ‘yung pagsama sama sa mga prusisyong ganyan.

    Kung hindi kikilos ang tao, titingala na lamang at maghihintay ng himala, aba’y baka dagok ang ibigay ng nasa itaas dahil ‘yun ay katamaran na at idinadaan na lamang sa pag-asa.

  3. Marami na pong paga-aral na ginawa tungkol sa “bahala na” attitude nating mga Filipino. Lahat na lang ay ipinauubaya natin sa kapalaran. Kaya kumikita ang mga manghuhula at mandurokot sa Quiapo dahil sa paniniwalang iyan, na hindi pa man ay naka-ukit na sa ating mga palad ang magiging kapalaran natin sa lupa. Kaya nga naglaho ng bigla si Banong Capalaran dahil nadukotan siya sa Quiapo, hehehe.

    Seriously speaking, ito na rin siguro ang dahilan kung bakit may tinatawag diyan na Filipino Hospitality, isang katangiang maipagmamalaki natin ngunit dapat ding pag-isipan sa isang banda dahil ito ay hindi prodaktibo. Kagaya na lang kuya Magno tuwing kapistahan ng ating mga Barangay at Bayan ay maraming kababayan natin ang nangungutang pa diyan kahit 5/6 nang may maihanda lamang at huwag lang mapahiya.

    Ganyan din tuwing Pasko at Bagong Taon ginagawa ang lahat nang ating mga kababayan na magkaroon ng masasarap na pagkain para sa mga darating na bisita at kamag-anak kahit ipangutang pa ito. Ang masaklap iyong mga iba ay nagnanakaw pa at nanghu-holdap nang may mapagsaluhan lang sa hapag kainan.

    Ano po ang kahulugan ng lahat ng mga ito? Tayo pong mga Pilipino ay magaling manuyo. Kaya nga hindi masugpo-sugpo ang mga katiwalian sa gobierno dahil magaling din po tayong manuhol makakuha lang ng pabor.

    Anyway, ito procession ng Black Nazarene goes beyond the exercise of faith kuya Magno and doc. Bobonyo. It has also something to do with the Psyche of the Filipino Society. In essence we have subordinated our will and values to the great Divine and even to deities and spirits in order to avoid harm, get material rewards, and to survive. Kaya nga kung dumidyingel si Mer sa ilalim ng puno ng bayabas ay nagpapasintabi pa siya baka gawin pang chicharong Pampanga ang kanyang, hehehe.
    Kaya nga sabi ng mga theologians natin ay may fusion daw ang Christianity at paganism sa atin. At naglipana rin sa ating kapaligiran ngayon iyong tinatawag ni doc.Bobonyo na folk religion. That’s why many of us are superstitious.

    Sa aking pananaw dito being a behaviorist ay may positibo at negatibong bagay na maidudulot ito sa atin. Sa pagiging relihiyoso natin ( or ritualistic?) ay nagagawa niyang kontrolin ang ating mga pagkilos at paggawa nang tayo’y di makapanalanta ng iba; negatibo din kung sa pagiging panatiko natin ay we have a distorted view of reality (kaya may mga pulitiko diyan na hindi nakikita ang riyalidad, nasa Enchanted Kingdom pa sila.)

    Hindi masama ang maging spiritual, hindi masama ang maghangad na mabuhay ng tahimik at mapayapa, hindi masama na tayo ay laging nananalig kay Bro (huwag lang kay Santino), hindi masama na maghangad tayong mapalapit sa ating mahal na Diyos, at hindi ring masama na tayo’y maghangad ng kaligtasan o eternal life (sa iba ang huwag maging forever citizen sa impierno) iyon nga lamang ay huwag nating suhulan ang Diyos sa kunwari ay pagiging deboto natin.

    Bakit po, nasa puso ang pagiging matapat na alagad ng Diyos hindi sa mga pisikal na pagkilos lamang. Nasa pagmamahal sa kapwa ang tunay na kahulogan ng pagmamahal sa Diyos at ang pagtalikod sa mga gawaing masasama.

  4. Filipinos are survivors of wars, of political/ideological conflicts, of natural and man-made calamities. In effect it’s our spirituality which helps us emerged victorious.

    In a way din ay may kaugnayan ang pagiging spiritual/religious natin sa ating pagiging survivor.

    May kaugnayan din ang ating religious fanaticism for our desire to survive in a hostile and crime infested environment laden with extreme poverty.

    In many instances we view our religiosity for spiritual growth and transformations with hopes (I repeat) hopes for material gains.

    Totoo o hindi brother Mike Velarde?

  5. Si Vice Noli ay nag-pa VP pa bago sumama sa porsesyon, isa rin iyan sa mg bigating debotante ng Black Nazarene. Kaya siya naging sikat dahil daw sa kanyang panata.

  6. testing my new avatar…I’ll be back!

  7. Ano ang topic?

    Mer, kasinghaba ng prosisyon ng Black Nazarene ang poste mo, hehehe.

    ‘newey, bilib ako sa debosyon ng pinoy sa Nasareno, agree kay Seg na nagsabing parte ito ng pinoy psyche. Pagkatapos magpasan ng image, tagay na. Kaya hindi pwedeng walang piesta. hahaha!

  8. Sabagay kanya-kanyang paniniwala ang mga debutante dahil mas malakas ang kabig ng isip ng tao. Palagay ko nga may magic ang Black Nazarene.

  9. Please lang, hane? Huwag kayong magpoposte ngay’on ng mga joke na katatawanan. Alam n’yo’y ako e kalalabas la’ang dine sa medical center of the specialized hospital dahil baga ako’y inatake noong isang araw at ang aking high blood pressure ng dugo ay umabot ng hindi naman kataasan, 200/120 la’ang. Ay ipinagbawal sa akin ang magbasa ng ganire at saka ‘yung mga nakakangitngit pero hindi la’ang nabanggit ng doktor kung ako’y bawal matuwa o magalit ng husto, eh.

    Pero ako’y naihe sa salawal dahil dine.

    Ay, siya sige. Ako’y medyo magpapahinga muna ng kaunting rest at mamaya ay magtatarbaho na uli.

    KPS:

    Ay kayo’y alagaan ang inyong mga sarile para hindi magkasaket. Huwag kakain ng sobrang maalat, sobrang tamis, sobrang mamantika. At higit sa lahat ay huwag kakain ng panis.

    Eat more than you usually can but moderately and stop when you are already feeling going to takubits.

    And most of all, for men, do not masturbate while eating and praying.

  10. Sorry pareng Magno sa nangyari sa iyo. Magpagaling kayo. Sana pagalinging na kayo ng tuloyan ni Lord.


Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / Change )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / Change )

Connecting to %s

Categories

%d bloggers like this: